The Mystery Girl
Geboren in een tijdperk van neonkleurige leggings en torenhoge kapsels, groeide ze op met een haarborstel als microfoon en een walkman vol synthesizerdeuntjes. Op jonge leeftijd ontdekte ze haar talent voor zingen—vooral onder de douche, waar de galm perfect was voor haar dramatische ballads over liefdesverdriet en discoballen.
In de jaren ’80 veroverde zij de harten van haar fans met hits als "Liefde in een Legging", "Permanent in Mijn Hart", en "Synthesizer Serenade". Met haar onmiskenbare glitterjassen en een haarlakverslaving die een gat in de ozonlaag sloeg, stond ze garant voor spektakel op elk podium.
Hoewel de jaren ’90 haar neonroze schoudervullingen dreigden weg te vagen, bleef ze trouw aan haar roots. Vandaag de dag is ze nog steeds een icoon, te vinden op nostalgische 80's-avonden, waar ze haar grootste hit "Ik Wil Je, Maar Mijn Cassettebandje Zit Vast" nog steeds met volle overtuiging brengt.
Lang leve – de vrouw die bewijst dat je nooit te oud bent voor een 80's party en een dosis haarlak!
​
Gert -Mister G – De Stem van de Schemering
Geboren in een klein dorp waar de enige radiozender altijd stoorde, ontwikkelde Gert al vroeg een unieke zangstijl: luid genoeg om de ruis te overstemmen. Opgegroeid in de jaren ’80, werd hij beïnvloed door een mix van synthpop, Nederlandstalige smartlappen en de soundtrack van zijn moeders stofzuiger.
Zijn eerste hit, "Mijn Hart is een opnametape (En Jij Spoelt Me Terug)", werd per ongeluk populair toen iemand het opnam over een radioprogramma over postduiven. Dit bracht Gert in de schijnwerpers, waar hij niet goed tegen kon, omdat hij last had van lichtgevoelige ogen.
Met zijn kenmerkende neonkleurige trainingspak en een permanent dat zelfs de wind trotseerde, veroverde hij de harten van minstens drie fanatieke fans. Hoewel zijn carrière in de jaren '90 een dip kende (nadat karaoke werd uitgevonden), blijft Gert volhouden: “Zolang er een microfoon en gratis bitterballen zijn, zing ik door!”
Luc " The Licks"
​
Luc werd geboren met een luchtgitaar in zijn handen en een neonbandana om zijn hoofd. Opgegroeid in de wilde jaren ‘80, waar de muziek hard en de kapsels nog harder waren, leerde hij gitaar spelen door eindeloos mee te shredden met cassettebandjes van Van Halen en Dire Straits.
Op de middelbare school stond hij bekend als “die gast met de gitaarsolo’s langer dan de lesuurrooster” en zijn eerste band, The Spandex Warriors, werd lokaal beroemd vanwege hun epische optredens en twijfelachtige glitteroutfits.
Luc heeft sindsdien alle trends overleefd – van grunge tot autotune – en blijft rocken met dezelfde passie als in ‘85. Zijn signature move? Een flitsende gitaarsolo met één voet op een versterker en een blik die zegt: Ja, ik ben nog steeds cool. 🎸🔥
Raymond"the Shuffle" – De Man, De Maat, De Mythe
Getogen in de glorieuze jaren ’80, toen het haar groot was en de drums nóg groter, groeide Raymond op met drumsticks in de hand en een walkman vol rock en synthpop op zijn oren. Zijn eerste drumstel bestond uit oude verfemmers en deksels, maar hij sloeg erop met zoveel passie dat de buren dachten dat de Derde Wereldoorlog was uitgebroken.
Als tiener drumde Raymond in garagebands met namen als Decibel Overkill en De Roffelaars, waar hij vooral bekendstond om zijn legendarische drumsolo’s die langer duurden dan sommige concerten. Hij speelde jarenlang op akoestische drums, maar na een kortstondige relatie met een Roland-trapmachine was zijn keuze gemaakt..; electric it this! Tegenwoordig is Raymond een levende legende in de Belgische muziekscene. Hij heeft gespeeld in alles van metalbands tot jazztrio’s en geeft drumlessen waarbij studenten vooral leren hoe je een bierflesje met één drumstick opent. Zijn motto? “Als je het niet voelt in je knieën, speel je te zacht.”
Pascal De Sultan van de Synths
Geboren ergens tussen een stapel cassettebandjes en een half werkende drumcomputer, ontdekte Pascal al op jonge leeftijd dat een keyboard meer knoppen had dan de afstandsbediening van de televisie. Dat leek hem meteen een goed idee.
In de glorieuze jaren ’80 werd hij lokaal beroemd met underground hits zoals “Mijn Liefde Heeft MIDI”, “Neonlicht in Mineur” en de legendarische slow “Je Drukte Op Mijn Sustainpedaal”. Zijn slaapkamer stond vol synthesizers, waarvan er minstens twee effectief aangesloten waren.
Met zijn indrukwekkende collectie sounds – van epische pad tot dramatische pianointro – is Pascal bij Miami Maniacs de man die elk nummer net dat extra laagje 80’s-magie geeft. Volgens geruchten kan hij tegelijk spelen, een patch veranderen én een pint openen met zijn sustainpedaal.
Zijn motto?
“Als het geen synth heeft, kan het altijd nog een synth krijgen.”
Roman Deep Groove
Roman ontdekte in de jaren ’80 dat een goede baslijn meer impact kan hebben dan een discobal op volle snelheid. Sindsdien is hij officieel verantwoordelijk voor alles wat bij Miami Maniacs laag, funky en onweerstaanbaar dansbaar klinkt.
In zijn wilde jaren speelde hij naar eigen zeggen bas op obscure clubhits zoals “Bassline Boulevard”, “Funk in Mijn Fanny Pack” en de legendarische slow “Je Raakte Mijn Lage E”. Of die ooit echt op vinyl verschenen zijn, blijft onderwerp van discussie.
Met zijn basgitaar, een stevige groove en een gezonde dosis 80’s-attitude houdt Roman de motor van de Miami Maniacs draaiende. Want zoals hij zelf zegt:
“Als de bas goed zit, volgt de rest vanzelf… zelfs de dansvloer.”